هایپرپلازی خوش خیم پروستات (BPH)

هایپرپلازی خوش خیم پروستات (BPH) شایعترین علت انسداد ادراری است که در میان مردان رخ می‌دهد. با رسیدن به سن ۷۰ سالگی، قریب به ۸۰٪ مردان درجاتی از BPH را خواهند داشت که ممکن است علایم ادراری آزاردهنده‌ای را ایجاد کند. 

علائم بیماری

علایم انسدادی معمولاً زودتر بروز می‌کند و شامل تکرر ادرار، احتباس ادرار، کاهش قطر و فشار جریان ادرار و قطره قطره شدن انتهای ادرار میباشد. در واقع این علائم ناشی از تورم پروستات می‌باشند. تورم پروستات با معاینه مقعدی قابل بررسی است.

هشت درصد مردان 40-31 سال، 50 درصد مردان 60-51 سال، 70 درصد مردان 70-61 سال و 90 درصد مردان 90-81 سال دارای بزرگی خوش خیم پروستات هستند. میزان شیوع اختلالات جنسی در مردان مبتلا به بزرگی خوش خیم پروستات تقریبا دو برابر مردان عادی است.

در طی فاز اولیه BPH، بافت پروستات شروع به بزرگ شدن می‌کند. این عمل ممکن است بر میزراه فشار وارد کند، بنابراین در نتیجه انسداد مکانیکی اندازه لومن میزراه کاهش می‌یابد. به موازات افزایش فشار، بیماران ممکن است اشکال در شروع ادرار کردن یا کاهش یا ضعیف شدن جریان ادرار را تجربه کنند. برخی بیماران ممکن است حتی برای شروع ادرار روی مثانه فشار وارد کنند.

درمان

درمان بستگی به شدت بیماری دارد. هدف اصلی درمان BPH بهبود یا تخفیف علایم است. هم چنین هدف درمان توقف پیشرفت بیماری و جلوگیری از عوارضی است که ممکن است در اثر درمان نشدن BPH ایجاد شوند. درمان دارویی مرتبط با BPH اصولاً با کاربرد دو دسته مختلف دارویی تکمیل می‌شود: آنتاگونیست‌های آلفا-آدرنرژیک (پرازوسین، ترازوسین، دوکسازوسین، آلفازوسین و تامسولوسین) و مهارکننده‌های ۵-آلفا ردوکتاز (فیناستراید و دوتاستراید).

جراحی

در صورت عدم پاسخ بیمار به درمان دارویی از جراحی استفاده می‌شود. شایعترین روش جراحی برداشتن پروستات به روش داخل مجرایی (TURP) و بدون برش جراحی است. روش های کمتر تهاجمی مانند اندویوروسکوپی ، کوتر لیزری (لیزر دیود) و روش های حرارتی یا ... در حال توسعه هستند.

facebook